فکر بلبل

الا ای آهوی وحشی کجائی

مرا باتوست چندی آشنایی

دو تنها یارو سرگردان دو بیکس

دامت کمین از پیشو از پس 

بیا تا حال یکدیگر بدانیم

مراد هم بجوییم گر توانم

که میبینم که این دشت مشوش

چراگاهی ندارد خرمو خوش

چه خواهد شد بگوئید ای رفیقان؟!

رفیق بی کسان یار غریبان

مگر خضر مبارک کی تواند

ز یمن همتش کاری گشاید

لب سرچشمه ای و تخت چوبی

نم اشکی و با خود گفتگویی

به یاد رفتگان و دوستداران

موافق گرد با ابر بهاران

چو نالان آیدت آب روان پیش

مدد بخشش زآب دیدهُ خویش

نکرد آن همدم دیرین مدارا

مسلمانان مسلمانان خدا را

مگر خضر مبارک کی تواند

که این تنها به آن تنها رساند.

                                    فرامرز اصلانی  

من بی تو هیچم تو باورم نکن

خیسم ز گریه تنها ترم نکن

عاشق نبودم تا با تو سر کنم

اتش نبودم خاکسترم نکن

اگر عاشقت نبودم اگه بی تو زنده بودم

تو بمون که بی تو غصه میخورم

اگه دل به تو نبستم اگه این منم که هستم

ولی از هوای گریه ات پرم

اگه شکوه دارم از تو اگه بی قرارم از تو

تو بمون که اشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره به تو میرسم دوباره

اگه عاشقم بهانه ام تویی

دل کنده بودم از هم زبانیت

پنهان نکردی از من نشانیت

من پا کشیدم از عهد بسته ام

تو پا فشردی بر مهربانیت

اگه همزبون نبودم اگه مهربون نبودم

چه کنم این دل شکسترو

اگه سردو مرده بودم اگه پر نمیگشودم

به تو بستم این دو بال خسته رو...

منبع: محسن یگانه

سلام

بی مقدمه شروع میکنم:

 روزی که شروع کردم فکر می کردم اینجا جای خوبی

واسه گفتن درد دل و گذراندن تنهایی هست

جایی که کسی به هویتت کاری نداره همه غریبه هایی اشنا هستند با

وجوهی مشترک که پایه های دوستیشون قرار گرفته

اما خوب همیشه از یکجایی شروع میشه و باید یک جایی ختم بشه.

ممنون که واسه ی من همراهان خوبی بودین

من میرم تا فرصتی پیدا کنم برای پیدا کردن خودم.

    خسته ام از ارزوها, ارزوهای شعاری

   شوق پرواز مجازی, بالهای استعاری

  لحظه های کاغذی را, روزو شب تکرار کردن

  خاطرات بایگانی, زندگیهای اداری

  افتاب زردو غمگین, پله های رو به پایین

  سقفهای سردو سنگین, اسمانهای اجاری

  با نگاهی سر شکسته, چشمهایی پنبه بسته

  خسته از درهای بسته, خسته از چشم انتظاری

  صندلیهای خمیده, میزهای صف کشیده

  خنده های لب پریده, گریه های اختیاری

  عصر جدولهای خالی, پارکهای این حوالی

  سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم

  شنبه های بی پناهی, جمعه های بی قراری

  عاقبت پرونده ام را با غبار ارزوها

  خاک خواهد بست روزی, باد خواهد برد باری

  روی میز خالی من, صفحه ی باز حوادث

  در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری

                                                     قیصر امین پور

من میرم با کوله باری از خاطرات

                                         خسته...

                       برام دعا کنید.

سلام

نیومدم ناراحتت کنم  اومدم که بگم ...

فکر نکن حالا که نیستی آرامش تمام وجودمو گرفته  نه،نبودنت شبامو

بی قرار کرده روزامو هم سردو سنگین.

نمیدونم حرفی واسه گفتن مونده یا نه فقط...

فقط میخوام  منو ببخشی

که ندیده میگرفتم التماس اون نگاه نگرونُ

که گرفتم جای دست عاشق تو دست عشق دیگرونُ

 که درخشیدیو من چشمامو بستم

منو بخشیدیو من چشمامو بستم منو ببخش

تو به پای من نشستیو من جدا از تو نشستم

که نیاوردی به روم هرجا دلت رو میشکستم

منو ببخش همین

نمیدونم دیگه واسه چی بنویسم یا واسه کی

شاید رفتم تا فرصتی پیدا کنم تا با خاطره ها بجنگم

شاید ...

           خداحافظ

تولدم مبارک

8/4/1368

 این تیر ماه عجب ماه مبارکی هست.

بازم تبریک میگم به خودم و به تمام مردم

جهان این روز مبارکو که یک اشتباه متولد شد

برای  جشن میلاد تن من...

   تو باید پیرهن رنگی بپوشی

تو باید شاد باشی، خنده ات کو؟

     تو باید چون شراب می بجوشی

در این چشمان زیبای تو من شادی نمی بینم...

در این باغ خیالی تو من نوری نمی بینم...

                   بگو از من ملولی؟

                                      یا که نه... از دیگران است...

بگو حرف دلت را با دلی که بی قرار است...

    چرا گریان شدی؟

                              این اشک شوق است؟

    چرا خندان شدی؟

                                بر فکر باطل؟

     منم تنها ولیکن شادمانم...

                                        چرا کامروز بسر آمد خزانم...

              شعر از :h.sh

توی کوچه های خلوت راهی عشق تو بودم

راهی ترانه هایی که برای تو سرودم،

زیر لب میخوندم اروم تک تک ترانه هاتو

به امیدی که دوباره میشنوم بازم صداتو،

ولی هرچی انتظار کشیدم نیومدی

هر چقدر قدم زدم تو کوچه ها نیومدی

همه ی ترانه هام توی گریه گم شدن

زیر پام خیس شد از اشکام تو بازم نیومدی

به خودم میگفتم هرجا که باشی میای سراغم

اخه گفته بودی جز تو هیچ کسیرو دوست ندارم

باورم نمیشد از من ببری واسه همیشه

اخه گفته بودی عشقت توی جونم کرده ریشه

گفتم اخه مگه میشه تو به یاد من نباشی؟

مگه میشه که بخوای تو بری و ازم جدا شی؟

ولی هرچی انتظار کشیدن نیومدی

هرچقدر تو کوچه ها قدم زدم نیومدی

همه ی ترانه هام توی گریه گم شدن

زیر پام خیس شد از اشکانم تو بازم نیومدی...

امتحانای ترم هم که شروع شده و من هنوز خودمو اماده نکردم ، چه شود؟

من که امیدم فقط به خداست تلاش خودمو هم میکنم ولی... .

واسه همه دانشجو ها و بچه مدرسه ای ها هم ارزوی موفقیت میکنم.

شما هم دعا واسه من یادتون نره.

سلام.

ببین انتقاد کردن شرایط میخواد ، اولین شرط انسان بودن هست ، تو داری؟

من اگه کسی رو دوست داشته باشم هیچوقت باهاش اینجوری برخورد نمیکنم.

به تو چه ربطی داره که اطرافیان چطور با من برخورد میکنن.

فکر کردن به حرفای کسی که به هیچ عنوان قبولش ندارم محال، محال.

به تو هیچ ربطی نداره که من عشق خودم هستم یا نه.

مغرور بودن من هم به تو هیچ ربطی نداره.

در ضمن تو لازم نکرده که به من محبت داشته باشی و خیر خواه من باشی.

راستش اول فکر میکردم خوب منو میشناسی بعد رفتمو ردّتو گرفتم‌ ُ

تو از دانشگاه ازاد استهبان واسه من نظر میزاری منم هیچکسیرو اونجا

نمیشناسمُ خوب پس معلوم میشه تو آزار داری ُ مشکل داری.

برو خدا روزیتو یک جای دیگه بده.

دست از سر من بر دار . اگه بخوای میتونم یک دکتر روانشناس بهت معرفی

کنم.

برای دل  خودم:

از تو وفاصله با تو

از تو وحضوری دلتنگ

تنها مونده بغضی سنگین که تو سینه میزنه چنگ

این غم پنهونی من تو ندونستی چه تلخ

این تو خود شکستن من تو ندونستی چه سخت

کاشکی بودی تا ببینی لحظه هام بی تو میمیرن

واسه ی با تو نبودن انتقام از من میگیرن

حالا هم صدا با یادت شعر موندنو میخونم

میدونم که ناگزیر اما منتظر میمونم .

موندن من یک گریز تو هجوم نا امیدی

تو در این هجوم ساکت

یک حضور نا پدیدی...

و در اخر: موج اگر میدانست: ساحل هیچ گاه دست نیازش را نمیگیرد

هرگز انقدر نفس نفس نمیزد.